செவ்வாய், 4 மே, 2010

அப்பாவைப் பற்றி துண்டு துண்டாய் சில குறிப்புகள்_01

தவமாய் தவமிருந்து படத்தில் வருபவர் மட்டுமே அப்பா அல்ல. தனக்கேயான விருப்பம், கோபம் உள்ளிட்ட உணர்ச்சிகளை உள்ளடக்கியவராக வலம்வரும் எனது அப்பாவும் (சிறந்த, சரியல்ல என்ற சொற்களுக்குள் அடைக்கப்படவேண்டாத) அப்பாதான்.

அம்மா, அப்பா உட்பட எந்தவொரு உறவினரும் ஈகையராய் (தியாகியாய்) இருக்கவேண்டுமென எதிர்பார்த்தால் அது நமது தன்னலமன்ற்றி வேறில்லை. அடிப்படையில் ஒவ்வொருவரும் தனித்த உயிரிதான்.
(தன்னலத்தை நான் கொச்சைப்படுத்துவதில்லை.வறியவன் தனது தேவையை முன்னிட்டே அலைக்கழிய நேர்கிறது. அத்தகையோரை தன்னலவாதிகளாகக் கருதுவோரும் உள்ளனர். குழந்தைகள் பரிபூர்ண தன்னலவாதிகள் என்ற பிராய்டின் கூற்று நினைவுக்கு வருகிறது). 

தொடக்கத்தில் என்னுடைய கவிதைகளிலும் நிழற்படங்களிலும் அம்மாவே பெரும்பாலும் நிறைந்திருந்தாள். 


அப்பாவின்முன் நிழற்படக்கருவியை எடுப்பதன்மூலம் அவரது இயல்பைக் குலைக்க விருப்பமில்லாதிருந்தது. 



மேற்கண்ட இரண்டு படங்களிலும் அப்பா, அம்மா இருவரும் அவர்களது முகங்களாய் அல்லாமல் செயல்களால் உருப்பெறுகிறவர்கள் என்பதை உணர்த்தும் வகையில் நண்பர் சின்னண்ணனிடம் இரவல் வாங்கிய CANON EOS-88 நிழற்படக்கருவியால் படம் பிடித்தேன்.

விக்ரமாதித்யன் கவிதைகளில் அம்மா நிறைந்திருக்கிறார். ஆனாலும் ஒருமுறை, “நான் அம்மாவின் பிள்ளைன்னுதான் நம்பிக்கிட்டுருந்தேன். எனக்கே இப்பதான் தெரியுது நான் அப்பா பிள்ளைன்னு” என்றார் அண்ணாச்சி. அன்றுதான் என்னையும் அவ்வாறே உணர்ந்தேன்.


1 கருத்து:

எல் கே சொன்னது…

அனைவருமே தந்தையின் தாக்கத்தை உணர்வது இல்லை