புதன், 15 மே, 2013

தோழர் வே.ஆனைமுத்து அவர்களின் நேர்காணல் (காணொளி)

‘‘ஓய்வு என்பது மனிதனுக்கு பெரியாரிய தத்துவப்படி வேலையை மாற்றிச் செய்வதுதான்.

என்னால படிக்கமுடியலன்னா படிக்கச்சொல்லி கேட்கலாம். எழுதமுடியலன்னா சொல்லச்சொல்ல எழுதச் சொல்லலாம். ஆனால் வேலையை நிறுத்தக்கூடாது.

நான் வேலையை நிறுத்தமாட்டேன். எனக்கு அந்த மனத்திண்மை உண்டு.

எந்த வறுமை இருந்தாலும் உடல் நலிவு இருந்தாலும் மற்ற தோழர்களால் தொல்லை இருந்தாலும் இதையெல்லாம் தாங்கிக்கிட்டு போகறதுதான் பொதுவாழ்வு. அதுக்கு இலக்கணமா பெரியார் திகழ்ந்தார்.

அவருக்கு கூட இருந்தவர்கள் கொடுத்த தொல்லை எல்லாம் அளவு கடந்த தொல்லை. 

அவருக்கு இருந்த நோய் சராசரி மனிதனுக்கு வருகிற நோயல்ல. குடல் இறக்கம் என்பது பதினோறு வயதில் அவருக்கு வந்தது. சாவற வரைக்கும் இருந்தது. என்பத்திநாலு ஆண்டுகள் இருந்தது. என்பத்திநாலு ஆண்டுகளும் தாங்கிக்கிட்டுதான இருந்தாரு.”

இவ்வாறு ஆனைமுத்து அய்யா குறிப்பிடுகையில் கலங்கித்தான் போனேன். 

ஓய்வென்பது வேலையை மாற்றிச் செய்தல் என்பதையும் பொழுதுகள் போக்குவதற்காக அல்ல ஆக்குவதற்காக என்பதையும் சுயமுன்னேற்றப் பயிற்சி வியாபாரிகளின் வாயிலிருந்து கேட்டுச் சலிப்புறுகிறோம்தான். ஆனால் இவர் பேசும்போது பொருள் வேறாகிறது. வாழ்க்கையிலிருந்து இம்மியும் பிசகாத அவதானிப்பாக இருக்கிறது. உழைப்பைப் பற்றி எவனெவனோ உளறும்போது சலிக்கும் நமக்கு பட்டுக்கோட்டையாரின் பாடல்கள் நெருக்கமாக இருப்பதைப்போல.

கருத்துகள் இல்லை: